tersuudiin shulguud

Өөх би энэ орчлонгоос тонилмоор байна
Өнгөт хорвоогийн түмэн өнгийг огоорчихлоо
Өвчин шаналал сэтгэлийн шаналалаас халширчихлаа
Өөдтэй өөдгүй аль алинаас нь залхчихлаа

Аж төрөхүйн түмэн бэрхшээлд өвдөг сөхөрлөө
Аахар шаахар жаргал зовлон дундаа бүдэрлээ
Амьдрал чамтай алхилцаж талхилцсаар зүдэрлээ
Авгай хүүхэд аль бүхнээсээ хүлцэл өчье

Чааваас даа, хорвоо чи над шиг новшнуудыг
Чадал муутай яах гэж төрүүлдэг юм бэ?
Төрүүлэх ч бас яахав, өнгөрсөн хорвоо болж
Төөрөг заяаг нь яагаад будлиулдаг

Эхийн хэвлийд л бүрэлдүүлэхээ байчихгүй
Эсвэл ураг төдийд нь үгүй хийчэхгүй
Ээдрээт энэ амьдрал дунд эргүүтэж гүйцэхийг минь харж
Элэглэн тавлах гэж л бүтээдэг юмуу

Хий дэмий чиний бахыг хангаснаас
Хилэнцэт хорхой мэт өөрийгөө егүүтгэсүгэй
Хийсэн үйлс минь ихгүй ч, бас ч гэж багагүй
Хишиг буянаа чи харамнаад байлуу?

Үндэс мөчир шиг сарвайсан 7 хүүхэд өсгөчихлөө
Үүнээс илүү олныг, ална ч гэсэн чадахгүй
Үзсэн амьдралаасаа уйдлаа, үхээрийн ертөнцөд татагдлаа
Үнэнхүү хилэнцэт хорхой мэт, хилэнцэт сэтгэл мину

Бурхдын зугаа, чөтгөрийн наадгай болсон хүн-өт би
Бузгай эхэлсэн тоглоомыг чинь дутуу хаяулсугай
Булхайтай тасарсан хожилоо булаалдан зодолдохыг чинь харж
Буцалсан шүүтэй тогоон дотроосоо тавлан хөхөрсүгэй

Ёр удахаас ч үл эмээн өөрийгөө золин чадагч
Ёстой л хилэнцэт хорхой мэт
Хилэнцэт сэтгэл мину